Legislator with a difference- Sukka Pagadaalu బుధవారం, ఏప్రి 15 2009

Congress ex-MLA now a labourer

25 Mar 2009, G Arun Kumar & Siva G, TNN

Former Congress MLA Sukka Pagadaalu and her husband Sukka Dasu work at a construction site. (TOI Photo

SRIKAKULAM: She was a member of the AP Legislative Assembly representing the Congress from Patapatnam (SC) constituency between 1972-77. But that was then. Today, she is a daily wage labourer who earns Rs 60 per day to make both ends meet.

“We have a little land, but in the off-season, my husband and I have to work as labourers to make both ends meet. Life comes at a price these days,” rues the sprightly 64-year-old Sukka Pagadaalu as she lifts heaps of mud on her head at a construction site in her native Mukthapuram village in Srikakulam district in north coastal Andhra Pradesh.

This is one of the most backward parts of the state, barely 5 kms from the Orissa border and an area infested with Maoists.

As an ex-legislator, Sukka gets a pension but that is not enough — the family having incurred heavy debts to marry three daughters. The dalit woman now lives in a thatched hut — that leaks during rainy season — unlike the plush pads and comfy, breezy environs that present-day legislators and public representatives are used to live in.

Leave a Response »

 

Heroes of Elections 2009 – Mary Francis fights displacement సోమవారం, ఏప్రి 6 2009

A housewife’s crusade

K.P.M. Basheer

 

PARTY: Independent

 

CONSTITUENCY: Ernakulam

 

STATE: Kerala

 

MISSION STATEMENT: I want this antiquated, inhuman law [Land Acquisition Act of 1894] overhauled. I don’t want anyone else to suffer the way I have.

 

Mary Francis knows pretty well that hers is a losing battle. But the 60-year-old housewife is standing to draw attention to what she sees as a life-and-death issue for thousands of people from Nandigram to the Narmada Valley — displacement in the name of development. Ms. Francis understands their pain well.

 

In February last year, her home and the carpentry workshop run by her husband on a quarter of an acre property on the tiny emerald island of Moolampally in the Kochi backwaters were demolished. The bulldozers, sent out by the Ernakulam district administration, were making way for a road to the Vallarpadam project — a Rs. 3,000-crore international container transhipment terminal of the Cochin Port Trust being constructed by India Gateway Terminals Limited on a build-operate-transfer basis.

Leave a Response »

 

Kondapalli Seshagiri Rao – Artistic imprint of mythology శనివారం, Feb 28 2009

Unsung, yet on a song

 

 

 

 

CAN AN 80-year-old person move on his own? He, perhaps, needs a stick or someone to take him around within the house. But, for Kondapally Seshagiri Rao, an acclaimed painter, not a day passes without touching paint or brush.

All the big names who are in news for their creative paintings are disciples of Seshagiri Rao, who has maintained a low profile all his life training hundreds of students. Though he received several awards and recognised the world over, Telugus know little about this maestro. Unlike commercial artists who are making a fast buck, Rao remains contended with what he has got in life. Having retired from the College of Fine Arts and Craft, he was happily spending his time painting and playing with his grandchildren.

 

“I have no remorse. My specialisation is mythological painting and I derive great pleasure in painting them,” he explained. On the fellowship given by the Lalitha Kala Academy, Seshagiri Rao has completed 16 paintings depicting the Kalidasa’s Abhignana Shankulam which is yet to get published due to fund crunch.

 

It all began when the Minister, Mehdi Nawaj Jung, in the then Nizam Government, who spotted the creative talent in young Seshagiri Rao, sent him to the Shantinekatan to perfect the art. Struggling hard in life, he joined the Government services as teacher and went on to be become Principal of the college.

 

His paintings were exhibited in London, the US, Moscow and at several corners of the country.

one of the beautiful works of seshagiri rao

 

 

He was once recognised as the best painter by the Government of India. Rao specialised mainly in portraits, Indian painting, folk and mythological.

“I belong to Warangal and I learnt my first lessons from my masters here only,” he says proudly.

Leave a Response »

 

అవును ఓడిపోయిన… బుధవారం, Feb 18 2009

 

అవును ఓడిపోయిన
ఆడీ ఆడీ ఓడిపోయిన…
జనం ‘ప్రభంజన’మౌతారనే
ఆశ అడుగంటి ‘అలిసిపోయిన’…
తోటిమనిషి బాగుకోరే మనసు
మాయమైన జాడలు తెలుసుకొని
‘లొంగిపోయిన’…
ఎవని కొరకు ఎవడూ
బతుకలేడని అర్థమైనంక
‘ఎవ్వనికి బుట్టిన బిడ్డంటే ఎక్కిపడి
ఏడ్సుడెందుక’ని ఎనకకు తగ్గిన…
పిట్టలకంటే అధ్వానంగా
మనుషులు సచ్చిపడుతుంటే
శవాల సంఖ్య తెలుసుకోవడానికి మాత్రమే
‘తపన’పడే మధ్య తరగతి
మందబుద్దికి మోకరిల్లిన..
కడుపుతీపి పంచలేక..
కడుపుకోత తుంచలేక..
అమ్మయ్యలాగమైతాంటే..
ఆగి..ఆగి..
ఆగ ‘మైదా(నా)ని’ కొచ్చిన..
జీవితమే ఆరాటమైనపుడు
బువ్వ దొరుకుడే పోరాటమైనపుడు
ప్రజాజీవనమే అరణ్యవాసమైనపుడు
సాటి మనిషే వర్గశత్రువై
సాయిధపోరాటం చేయవలిసినపుడు
పురుగుమందులు
నేతగుడ్డలే
ఎన్ కౌంటర్లు చేస్తున్నపుడు…
ఎలుగెత్తే గొంతులే పాలకుల
కౌలుగుల్లో జొరబడుతున్నపుడు
ఆపదకు అక్కరకు రావల్సిన
చేతులే ఔతలకెల్లగొడుతున్నపడు
‘ఊరికి చేసిన సేవ
శవానికి చేసిన సింగారమై’నపుడు
అడివెందుకు? నేల మాళిగలెందుకు?
ఏ.కే ఫార్టీ సెవెన్లెందుకు?
‘జీవం’ పోయిన శరీరంతో
పోరాడలేక ‘జనజీవనం’లో కొచ్చిన
అవును ఓడిపోయిన…
ఆడీ ఆడీ ఓడిపోయిన…

 
– రమేశ్ హజారి
ప్రోగ్రెసివ్ మీడియా సెంటర్ ,హైదరాబాద్

ఆంధ్రజ్యోతి 18 ఫిబ్రవరి 2009

Leave a Response »

 

City that grew on love- Hyderabad శనివారం, జన 24 2009

When love is lost in the city of bridges

 

G S Vasu, the Indian Express

 

Puraana Pool is not just a mediaeval physical structure of stones and plaster across river Musi. It bridged many a gulf. Between a man and a woman. A prince and a pauper. A future king of a rich dominion and a dancing girl. A Muslim and a Hindu. Capital city Golconda and a small hamlet Chichlam.

 

However, in the four centuries that followed, the Musi has seen at least seven more physical structures, in the course of time erasing most of, if not all, emotional bridges.

 

The present day Hyderabad saw its foundation stone laid, in 1591, by Muhammad Quli (1566–1612), the fifth ruler of Qutb dynasty. Though it was true that the then capital Golconda was unable to cater to the emerging modern requirements and building a new capital was much in order, the choice of place has a legend behind it.

 

Quli, as a young prince, fell in love with a dancing girl Bhagmati, who used to live in Chichlam, a small hamlet near present day Shah –Ali – Banda. (The Deccani coinage Chichlam might be a distorted form of Chenchulagudem, similar to Chanchalguda now). The young prince was so enamoured by the dancing girl that he used to cross the Musi, even when it was in full spate, to meet his beloved.

 

Quli’s father and the then king Ibrahim ordered building the first bridge on the Musi, Puraana Pool in 1578. However, Quli has not lost the charm of the place of his first love and wanted to make that place eternal by setting up his new capital in 1581. One of the finest Urdu poets in his own right Quli wrote a couplet to celebrate the new city:

 

Mera shahar logan soon mamoor kar,

Rakhya joon toon darya mein

min ya sami

(Fill up my city with people,

My God, just as you have filled the river with fish).

 

Of course, Hyderabad over the years was filled with people, as the founder wished. But the bridges started getting destroyed and the river became uninhabitable for fish. The city is now seen as a fertile ground for communal divide. Refer to any communal tension and violence in the country, the needle of suspicion, sometimes with evidence, but most of the times as a ‘manufacturing doubt’, points to this city.

Leave a Response »

 

తాకట్టులో తెలంగాణ ఆదివారం, జన 18 2009

ప్రళయ దినం ముందున్నది…
-అల్లం నారాయణ

ఊరూరికి పాటపాడి తెలంగాణన్నరు. నమ్మినోళ్లు చాలా మంది ఊరేగింపులన్నరు. వీధులన్ని మళ్లీ పెనుకేకలయినయి. తెలంగాణల మల్లా లడాయి జోరుగైనది. ఉద్యమాల మాల గుచ్చి అమర వీరుల కేస్తరు. ఆ త్యాగఫలం ఆశజూపి కొందరు నేతలయితరు. కలిసొచ్చి వారు తెలంగాణ దూతలవుతరు. సిద్ధాంతకర్తలు కొందరు తోడుగుంటరు. సై అంటే సై అని మోసాలకు మలాము పూస్తరు.

కొందరు తమ వాగ్దానాలను, దేవుని విషయంలో చేసిన ప్రమాణాలను అతి స్వల్ప మూల్యానికి అమ్ముకుంటారు. ప్రళయదినాన దేవుడు వారివైపు కన్నెత్తి కూడా చూడడు. -ఖురాన్‌

 బహుశా కొందరు చాలా విషయాలు మరచిపోతుంటారు. దేన్ని దేనికోసం ప్రారంభించారో? ఏది ఎందుకు తనకు గౌరవం సమకూర్చి పీఠాలెక్కించిం దో? ఏ కారణం చేత తామొక విభాత సంధ్యలో కాలం మీద వీరులమై కవాతు చేస్తున్నామో మరచిపోతారు. అల్ప విషయాల కోసం అనల్పాన్ని బలిపెడతారు. ఏ ఉద్యమాలు నిన్ను వీరున్ని చేశాయో ఆ ఉద్యమాలను తాకట్టుపెడితే జరిగేదేమిటి? పోనీ ఒరిగేదేమిటి. తెలంగాణ ఒక శతకోటి గాయాల వీణ. వేల మోసాల మాయల గాయాలపాలైన నేల. అసెంబ్లీలో బుద్ధిగా కూచొని ఉన్న గాంధీ విగ్రహం ఎదురుగా ఒక స్థూపం ఉన్నది. అధికారికంగా ఇప్పటికీ అది ఆవిష్క­ృతం కాకుండా అనధికార ధిక్కార స్వరంలా ఉన్నది.

ఆ స్థూపంలో ఎన్నం ఉపేందర్‌ మరి మున్నూటా డెబ్భై మందికి పైబడిన తెలంగాణ అమరవీరుల ‘యాది’ ఉన్నది. ‘మనాది’ ఉన్నది. త్యాగమున్నది. నిండైన తెలంగాణ కల ఒకటున్నది. అది కాలిపోయి కూలిపోయిన వాస్తవంగా మారి హృదయఘోష వినిపిస్తున్నది. నలభై ఏండ్ల క్రితం కొడుకులను పోగొట్టుకున్న తల్లుల దుఃఖపు వెక్కిళ్లు ఉన్నవి. అవి కాల చక్రంలో ప్రతి సందర్భంలోనూ వినిపిస్తున్నవి. గుండె గొంతుకలో కొట్లాడిన ఒక తెలంగాణ ఆత్మ ఉన్నది. గత మొక వారసత్వపు కవాతు కోసం ఎదురు చూస్తూనే ఉన్నది. త్యాగాల చాళ్లు చివరికి రాజకీయపు దుర్గంధంలో మసి బారుతున్నవి. కాంగ్రెస్‌ పార్టీ యాభై ఏళ్ల మోసంతో కలె బారుతున్నది. తెలంగాణ ఆత్మనది బేరసారాల, గెలుపు ఎత్తుగడల సారంగా మార్చి ఉన్నది. మొయిలీ చివరకు అబద్ధాల కోరు అయిండు. తెలంగాణకు ఇక తెడ్డేగతి అని తేల్చి చెప్పిండు. కీలెరిగి ఎవరో ఒక వాత పెట్టిం డు.

అట్లానేనన లేదని నోరెళ్లబెట్టిండు. మొత్తానికి తెలంగాణకు ప్రాణ సంకటం కాంగ్రెస్‌ కది చెలగా టం. తెలుసు తెలుసు ఈ నాటకం. కడప వాసి రాజశేఖర రెడ్డి మాట మొయిలీ నోట చిలక పలుకులయ్యిం ది. మరోసారి మరోసారి, మరోసారి తెలంగాణ అరిగోస పడింది. పీఠం ఎక్కేదాక తెలంగాణ ముద్దుగున్నది. దోచుకోను తెలంగాణ బొద్దుగున్నది. హైదరాబాద్‌ బిర్యానీ భలె రంజుగున్నది. రింగురోడ్డు పంట భూములన్ని కమ్ముకున్నవి. సగం హైదరాబాద్‌లో వై.ఎస్‌ బాటలున్నవి. హైదరాబాదోని బతుకుల బీటలున్నవి. మొదటి మోసం నాలుగున్నరేండ్లది. దాని వయస్సు అంతకంటే పెద్దగున్నది. విశాలాంధ్ర నుంచీ అది సాగుతున్నది. రెండో మోసానికిపుడు రెక్కలున్నవి. కూటములు కట్టినప్పుడే అవి తేటగున్నవి. తెలంగాణ ద్రోహుల పార్టీ ఇప్పుడు మిత్రుడైనది. తెలంగాణ వద్దన్న సమైక్య పార్టీ ముద్దైనది. నారాయణ, రాఘవులు నవ్వుతున్నరు. ఏడ్వలేక కేసీ ఆరూ పగలబడి నవ్వుతున్నడు.

Leave a Response »

 

Hyderabad Heritage శుక్రవారం , నవం 21 2008

Charting digital history

 

Personality – A historian turns to digital avenues to reach the audience

 

LEGATEE HISTORY Mohammed Khalidi clicked this image of Mozzam Jahi market in the 1930s

 

A few days back, there was a buzz in the Urdu Hall in Himayatnagar as a historian took the audience down a path of Hyderabad they thought they were vaguely familiar. A building here, a monument there, a bit of biographical information later were unveiled through a power point presentation.

 

Historian and a power point presentation and not a tome? But then Omar Khalidi is not your everyday historian willing to follow the beaten path. A Hyderabadi, who now works as a librarian at the MIT, he posits the contrarian view and succeeds in being heard. Years after he wrote Hyderabad After The Fall and then the controversial Khaki and Ethnic Violence in India, he is now exploring the digital avenues of spreading a word about history. “Printing books has become very expensive, distribution is also a problem and digital publishing is the future and is the path to follow. Physical libraries are passé,” he says.

 

In June this year he posted his collection of photographs on the MIT website showing the Hyderabadi architectural heritage (which formed a part of the PPP in Hyderabad).

 

Among the photographs and the text is one showing the Mozzam Jahi market frontage with wide open spaces, credited to Mohammed Khalidi. “That was clicked by my father. Many of the photographs are inherited but a number of people helped me put together the collection including Hans Winterberg, Anuradha Reddy and M. A. Nayeem,” says Omar.

 

Perhaps leading to a book or a research paper, Omar’s historical journey is not without heartaches that Hyderabadis have when they see history disappear in front of their eyes.

 

“It kills you when you see such disregard for heritage. It is a shame and awful shame. The Badshahi Ashur Khana ought to be an international heritage site and is now occupied by auto drivers, mechanics whose lame excuse for overrunning the place is that they have been living there for a long time. They should be provided alternative housing sites. We should keep our historical record for the future,” he says.

 

S.N

 

Source: The Hindu, Metro Plus Hyderabad, Tuesday November 11, 2008

Leave a Response »

 

Polavaram Dam- Evicted & harassed మంగళవారం, నవం 18 2008

The last crop
R Uma Maheshwari
R Uma Maheshwari Rama Rao’s field won’t grow food anymore Compensation fails to rehabilitate Polavaram’s displaced The day Boragam Rama Rao saw the fresh stocks of his corn crop crushed by large excavators and crane tractors, he knew he had made that transition—from tribal farmer to tribal ‘beneficiary’. At least until he starts reconstructing his life all over again: with Rs 1.2 lakh and a piece of land as yet uncultivable. Rama Rao is the sarpanch of the Mamidigundi panchayat in Andhra Pradesh’s West Godavari district. He has lost nearly a hectare (ha) of land to Indira Sagar Polavaram dam project across the river Godavari. According to Andhra Pradesh government’s figures, the project will displace 276 villages in Khammam and East and West Godavari districts of the state.
And if the 2001 census is any indicator, 2,37,000 people face displacement—more than 50 per cent of them adivasis. “Officials told us last year that it would take us eight to 10 years for the barrage dam to come up and we would not be evacuated until waters came in. They assured us that we could continue to farm our lands in Mamidigundi and also enjoy the relief and rehabilitation package,” Rama Rao said. This year, his village was among the first villages to accept the relief and rehabilitation package. People regret the deal now. “The government acquired more than 80 ha from our village. We were given barely 65 ha as compensation at the relief and rehabilitation colony in Gunjavaram,” Rama Rao lamented. “Back at Mamidigundi, all my crops were rain-fed. I got 40 bags of paddy per acre as the first and 30 to 40 bags of corn for the second crop. The authorities have not compensated me for the damage to my standing crops because they say I have taken the relief and rehabilitation package. They placed orders of arrest (on charges of criminal trespass on government land) when we went to harvest the last crop. At least they could have allowed us to enjoy that last yield from our land,” he continued. R&R colony At the relief and rehabilitation colony at Gunjavaram, Boragam Buchiraju was supervising the construction of a new home. He was in a rush to complete the job; he had to start preparing the fields (part of the compensation package) a few kilometers away.   The Buchiraju home under construction Buchiraju’s father, Kamaraju, is bit of an exception. No other Mamidigundi resident has begun constructing a home at Gunjavaram. Many have already used up the compensation money in bribing officials, paying back earlier loans and in purchasing immediate necessities. Even Kamaraju has spent Rs 80,000 of the Rs 1.2 lakh given for house construction in just putting up a basement. With the price of bricks, sand, iron and cement hitting the roof in the last few months, many wonder if they will reach that point of laying the foundation. Kamaraju said to begin agricultural activities afresh on the new lands they would need to invest a minimum of Rs 15,000; then there is the cost of seeds, fertilizers and labour. Even the daily bus or shared autorickshaw trips between the relief and rehabilitation land in Gunjavaram and Mamidigundi cost at least Rs 40 a day. “We would have to spend double of what we spent on our fields in Mamidigundi,” Rama Rao said. “Fields in Gunjavaram do not have Mamidigundi’s water retention capacity, he explained and added that the farmers will have to pay three times the labour cost to make the land cultivable. But Kamaraju and Rama Rao are still somewhat fortunate. Consider the plight of Boragam Pandamma, a landless labourer. “They gave my family Rs 1.7 lakh. Would it last till we start building the house there? The labour costs of just a verandah and a room is around Rs 2 lakh. Cement and bricks are as dear as gold. When we question the officials, they ask us to manage within that amount.”

 

Source: Down to Earth, 18 November 2008

 

Leave a Response »

 

మంచి రాజకీయాలు- స్క్రిప్ట్ లేని డైలాగులు ఆదివారం, ఆగ 17 2008

ఎట్లాస్ట్ ద షో ఈజ్ ఆన్
 
స్క్రిప్ట్ లేని డైలాగులా? సో వాట్

నంబరు 8 ఎన్నోసార్లు రాదు. 8 లేదా 17 లేదా 26 మాత్రమే. మనకు 35, 44, 53 తేదీలు కాలెండరులో లేవు కదా. ఒక్కొక్కరికి ఒక్కో నంబరు అదృష్టాన్నిస్తుంది. అయితే ప్రజలకు అచ్చొచ్చే నంబరే తెలుగు వాళ్ళకు ఇంకా తెలీదు

ఈరోజు చిరంజీవికి ముప్పయి సంవత్సరాలలో లేని నటనానుభవము కలిగి ఉండాలి. ఏమైనా కాకపోయినా ఈ రోజు తన పార్టీ ముసుగులోంచి బయటపదింది. ఎట్టకేలకు బిగ్ బాస్ నేరుగా పత్రికా రంగంతో మాట్లాడి తన రాజకీయ అరంగేట్రం సంబందినంచిన సస్పెన్స్ కి తెర దించారు. తన పార్టీ ఇంకా ఊగిసలాడే అవకాశం లేదని తను నిజంగానే పార్టీ పెడ్తానని తేల్చి చెప్పినట్లయింది.

ఇంకా పేరు లేదు, దిశ లేదు! మరో మంచి ముహూర్తం ఉంది. అప్పుడే అంత తొందర ఎందుకు అన్నట్లు ఇది చిరు రాజకీయ ప్రారంబోత్సవం మాత్రమే

అందరికీ కావాలసినవన్నీ ఉన్నాయి తన జోలెలో. అంబేద్కర్, గాంధీ, మదర్ థెరెస్సా, ఫూలే చిత్రపటాలు కూడా ఉన్నయి. ఇంకేమి కావాలి. కాని సూటిగా ఒక్క మాట ఇంకా లేదు.
 

తనకు కాంగ్రేసు, తెలుగు దేశం పార్టీలు రైవల్స్ కాదని, తెలంగాణ ప్రత్యేక రాష్ట్రం విషయంలో ప్రజల అభీష్టం మేరకు తన పార్టీ కార్యక్రమం ఉంటుందని దాటవేసే కుప్పిగంతులను ప్రదర్శించారు. పరిస్థితి మరో లక్కీ నంబరుకు మారుతుందని అనుకోవాల్సిన అవసరము లేదు.
   
స్క్రిప్ట్ లేని డైలాగులు చెప్పమంటె నటులకుండె ఇబ్బంది ఏంటో పదహారణాలు కనిపించిందీ ఈరోజు పత్రికా సమావేశంలో. తన పార్టీలో సోషల్ జస్టీస్ తో పాటు పొలిటికల్ జస్టీస్ కూడా ఉంటుందని వినూత్న ప్రతిపాదన చేయడంతోపాటు నేను ‘రైటిజం’ లెఫ్టిజం కాదు నాది హ్యూమనిజం అని తన పార్టీ  రాజకీయాలను పరిచయం చేసారు. తన పార్టీకి ఎన్ని సీట్లొస్తాయనేది ఇప్పుడే ఎందుకనీ, ఎవరితో పొత్తు పెట్టుకొనేది ఇప్పుడె చెప్పలేమనీ తన పార్టీ ఇంకా అయోమయం నుంచి బయటపడలేదనీ స్పష్టం చేశారు. 

తన ఆత్మ విశ్వాసం, మహిళల అండ, యూతు అండ, అన్ని పార్టీల్లోని తన అభిమానుల అండ తనను ఉత్తేజం, తేజోవంతం చేసిందనీ సవినయంగా చెప్పారు. తన మంచితనము తన సెన్సిటీవ్నెస్ తనకు కొండంత బలానిస్తుందని విశ్వాసం ప్రకటించారు.

One Response »

 

Hunger for Color- Live Art of Chiluveru Manohar మంగళవారం, ఆగ 5 2008

Art mart warms up to consultants

 

Debasmita Ghosh | TNN 

Akhadi kurta, a long sling bag and a miserably pensive face peeping out of an overgrown beard – is this the stereotyped image that springs to your mind when you think of an artist? Well, that may have been true some five years back, when the word ‘struggle’ was an accepted part of life for those who dared tread this path. Fortunately the scene now is far brighter, thanks to the increasing popularity of the Indian art. As the world opens up lucrative avenues in the form of art auctions and investments apart from extravagant art fairs, things are hotting up at the art mart. Considering the amount of money that is flowing into this field today, it’s just a matter of strategising to grab a share of this large pie. 

Claiming a stake in this are not just artists but also art galleries, promoters and the latest addition in the area – art management and consulting firms. Even as Hyderabad, with its myriad galleries, artists, curators and promoters, is gradually growing into a hub of art, there seems to be a battle brewing among the stake-holders. The artists who once struggled to put on display their works are now reaping the rewards of the competition between the galleries and the promoters to ‘market’ their works. 

 

 

 

However this sector still remains highly unorganised in India. In the absence of any monitoring authority or art council. Art consulting and management firms capitalise on this gap and apply management principles to give this industry a professional makeover. Gallery owners on the other hand are tagging such practices as nothing but “a mode of fooling people and making a fast buck”. They say that art consultation by managers, instead of trained artists, will only lead to promotion of undeserving artwork. “Earlier artists were aware of struggle but the fresh breed wants quick success. Art consultants would only focus on business aspects and would not hesitate to promote even junk,” says the owner of a prominent art gallery. Others, however, are maintaining a neutral approach to the whole affair. Nemiraj Shetty, owner of Hasta Art Gallery, says that a decade ago not all art shows were handled by curators but now curators have become indispensable partners. “Similarly, now art management and consulting firms are trying to get a foothold by being intermediaries between artists and galleries and other operations that involve a lot of money. Artists have to understand that while curation is an aesthetically designed activity, consultation is just a business,” he adds. 

Leave a Response »