City that grew on love- Hyderabad శనివారం, జన 24 2009 

When love is lost in the city of bridges

 

G S Vasu, the Indian Express

 

Puraana Pool is not just a mediaeval physical structure of stones and plaster across river Musi. It bridged many a gulf. Between a man and a woman. A prince and a pauper. A future king of a rich dominion and a dancing girl. A Muslim and a Hindu. Capital city Golconda and a small hamlet Chichlam.

 

charmninar-the-new-indian-expressHowever, in the four centuries that followed, the Musi has seen at least seven more physical structures, in the course of time erasing most of, if not all, emotional bridges.

 

The present day Hyderabad saw its foundation stone laid, in 1591, by Muhammad Quli (1566–1612), the fifth ruler of Qutb dynasty. Though it was true that the then capital Golconda was unable to cater to the emerging modern requirements and building a new capital was much in order, the choice of place has a legend behind it.

 

Quli, as a young prince, fell in love with a dancing girl Bhagmati, who used to live in Chichlam, a small hamlet near present day Shah –Ali – Banda. (The Deccani coinage Chichlam might be a distorted form of Chenchulagudem, similar to Chanchalguda now). The young prince was so enamoured by the dancing girl that he used to cross the Musi, even when it was in full spate, to meet his beloved.

 

Quli’s father and the then king Ibrahim ordered building the first bridge on the Musi, Puraana Pool in 1578. However, Quli has not lost the charm of the place of his first love and wanted to make that place eternal by setting up his new capital in 1581. One of the finest Urdu poets in his own right Quli wrote a couplet to celebrate the new city:

 

Mera shahar logan soon mamoor kar,

Rakhya joon toon darya mein

min ya sami

(Fill up my city with people,

My God, just as you have filled the river with fish).

 

Of course, Hyderabad over the years was filled with people, as the founder wished. But the bridges started getting destroyed and the river became uninhabitable for fish. The city is now seen as a fertile ground for communal divide. Refer to any communal tension and violence in the country, the needle of suspicion, sometimes with evidence, but most of the times as a ‘manufacturing doubt’, points to this city. (మరింత…)

ప్రకటనలు

తాకట్టులో తెలంగాణ ఆదివారం, జన 18 2009 

ప్రళయ దినం ముందున్నది…
-అల్లం నారాయణ

ఊరూరికి పాటపాడి తెలంగాణన్నరు. నమ్మినోళ్లు చాలా మంది ఊరేగింపులన్నరు. వీధులన్ని మళ్లీ పెనుకేకలయినయి. తెలంగాణల మల్లా లడాయి జోరుగైనది. ఉద్యమాల మాల గుచ్చి అమర వీరుల కేస్తరు. ఆ త్యాగఫలం ఆశజూపి కొందరు నేతలయితరు. కలిసొచ్చి వారు తెలంగాణ దూతలవుతరు. సిద్ధాంతకర్తలు కొందరు తోడుగుంటరు. సై అంటే సై అని మోసాలకు మలాము పూస్తరు.

కొందరు తమ వాగ్దానాలను, దేవుని విషయంలో చేసిన ప్రమాణాలను అతి స్వల్ప మూల్యానికి అమ్ముకుంటారు. ప్రళయదినాన దేవుడు వారివైపు కన్నెత్తి కూడా చూడడు. -ఖురాన్‌

 బహుశా కొందరు చాలా విషయాలు మరచిపోతుంటారు. దేన్ని దేనికోసం ప్రారంభించారో? ఏది ఎందుకు తనకు గౌరవం సమకూర్చి పీఠాలెక్కించిం దో? ఏ కారణం చేత తామొక విభాత సంధ్యలో కాలం మీద వీరులమై కవాతు చేస్తున్నామో మరచిపోతారు. అల్ప విషయాల కోసం అనల్పాన్ని బలిపెడతారు. ఏ ఉద్యమాలు నిన్ను వీరున్ని చేశాయో ఆ ఉద్యమాలను తాకట్టుపెడితే జరిగేదేమిటి? పోనీ ఒరిగేదేమిటి. తెలంగాణ ఒక శతకోటి గాయాల వీణ. వేల మోసాల మాయల గాయాలపాలైన నేల. అసెంబ్లీలో బుద్ధిగా కూచొని ఉన్న గాంధీ విగ్రహం ఎదురుగా ఒక స్థూపం ఉన్నది. అధికారికంగా ఇప్పటికీ అది ఆవిష్క­ృతం కాకుండా అనధికార ధిక్కార స్వరంలా ఉన్నది.

ఆ స్థూపంలో ఎన్నం ఉపేందర్‌ మరి మున్నూటా డెబ్భై మందికి పైబడిన తెలంగాణ అమరవీరుల ‘యాది’ ఉన్నది. ‘మనాది’ ఉన్నది. త్యాగమున్నది. నిండైన తెలంగాణ కల ఒకటున్నది. అది కాలిపోయి కూలిపోయిన వాస్తవంగా మారి హృదయఘోష వినిపిస్తున్నది. నలభై ఏండ్ల క్రితం కొడుకులను పోగొట్టుకున్న తల్లుల దుఃఖపు వెక్కిళ్లు ఉన్నవి. అవి కాల చక్రంలో ప్రతి సందర్భంలోనూ వినిపిస్తున్నవి. గుండె గొంతుకలో కొట్లాడిన ఒక తెలంగాణ ఆత్మ ఉన్నది. గత మొక వారసత్వపు కవాతు కోసం ఎదురు చూస్తూనే ఉన్నది. త్యాగాల చాళ్లు చివరికి రాజకీయపు దుర్గంధంలో మసి బారుతున్నవి. కాంగ్రెస్‌ పార్టీ యాభై ఏళ్ల మోసంతో కలె బారుతున్నది. తెలంగాణ ఆత్మనది బేరసారాల, గెలుపు ఎత్తుగడల సారంగా మార్చి ఉన్నది. మొయిలీ చివరకు అబద్ధాల కోరు అయిండు. తెలంగాణకు ఇక తెడ్డేగతి అని తేల్చి చెప్పిండు. కీలెరిగి ఎవరో ఒక వాత పెట్టిం డు.

అట్లానేనన లేదని నోరెళ్లబెట్టిండు. మొత్తానికి తెలంగాణకు ప్రాణ సంకటం కాంగ్రెస్‌ కది చెలగా టం. తెలుసు తెలుసు ఈ నాటకం. కడప వాసి రాజశేఖర రెడ్డి మాట మొయిలీ నోట చిలక పలుకులయ్యిం ది. మరోసారి మరోసారి, మరోసారి తెలంగాణ అరిగోస పడింది. పీఠం ఎక్కేదాక తెలంగాణ ముద్దుగున్నది. దోచుకోను తెలంగాణ బొద్దుగున్నది. హైదరాబాద్‌ బిర్యానీ భలె రంజుగున్నది. రింగురోడ్డు పంట భూములన్ని కమ్ముకున్నవి. సగం హైదరాబాద్‌లో వై.ఎస్‌ బాటలున్నవి. హైదరాబాదోని బతుకుల బీటలున్నవి. మొదటి మోసం నాలుగున్నరేండ్లది. దాని వయస్సు అంతకంటే పెద్దగున్నది. విశాలాంధ్ర నుంచీ అది సాగుతున్నది. రెండో మోసానికిపుడు రెక్కలున్నవి. కూటములు కట్టినప్పుడే అవి తేటగున్నవి. తెలంగాణ ద్రోహుల పార్టీ ఇప్పుడు మిత్రుడైనది. తెలంగాణ వద్దన్న సమైక్య పార్టీ ముద్దైనది. నారాయణ, రాఘవులు నవ్వుతున్నరు. ఏడ్వలేక కేసీ ఆరూ పగలబడి నవ్వుతున్నడు. (మరింత…)