Kondapalli Seshagiri Rao – Artistic imprint of mythology శనివారం, ఫిబ్ర 28 2009 

Unsung, yet on a song

 

 

 

kondapalli-seshagiri-raos-mythological-themes1

 

CAN AN 80-year-old person move on his own? He, perhaps, needs a stick or someone to take him around within the house. But, for Kondapally Seshagiri Rao, an acclaimed painter, not a day passes without touching paint or brush.

All the big names who are in news for their creative paintings are disciples of Seshagiri Rao, who has maintained a low profile all his life training hundreds of students. Though he received several awards and recognised the world over, Telugus know little about this maestro. Unlike commercial artists who are making a fast buck, Rao remains contended with what he has got in life. Having retired from the College of Fine Arts and Craft, he was happily spending his time painting and playing with his grandchildren.

 

“I have no remorse. My specialisation is mythological painting and I derive great pleasure in painting them,” he explained. On the fellowship given by the Lalitha Kala Academy, Seshagiri Rao has completed 16 paintings depicting the Kalidasa’s Abhignana Shankulam which is yet to get published due to fund crunch.

 

It all began when the Minister, Mehdi Nawaj Jung, in the then Nizam Government, who spotted the creative talent in young Seshagiri Rao, sent him to the Shantinekatan to perfect the art. Struggling hard in life, he joined the Government services as teacher and went on to be become Principal of the college.

 

His paintings were exhibited in London, the US, Moscow and at several corners of the country.

one of the beautiful works of seshagiri rao

one of the beautiful works of seshagiri rao

 

 

He was once recognised as the best painter by the Government of India. Rao specialised mainly in portraits, Indian painting, folk and mythological.

“I belong to Warangal and I learnt my first lessons from my masters here only,” he says proudly. (మరింత…)

ప్రకటనలు

అవును ఓడిపోయిన… బుధవారం, ఫిబ్ర 18 2009 

 

అవును ఓడిపోయిన
ఆడీ ఆడీ ఓడిపోయిన…
జనం ‘ప్రభంజన’మౌతారనే
ఆశ అడుగంటి ‘అలిసిపోయిన’…
తోటిమనిషి బాగుకోరే మనసు
మాయమైన జాడలు తెలుసుకొని
‘లొంగిపోయిన’…
ఎవని కొరకు ఎవడూ
బతుకలేడని అర్థమైనంక
‘ఎవ్వనికి బుట్టిన బిడ్డంటే ఎక్కిపడి
ఏడ్సుడెందుక’ని ఎనకకు తగ్గిన…
పిట్టలకంటే అధ్వానంగా
మనుషులు సచ్చిపడుతుంటే
శవాల సంఖ్య తెలుసుకోవడానికి మాత్రమే
‘తపన’పడే మధ్య తరగతి
మందబుద్దికి మోకరిల్లిన..
కడుపుతీపి పంచలేక..
కడుపుకోత తుంచలేక..
అమ్మయ్యలాగమైతాంటే..
ఆగి..ఆగి..
ఆగ ‘మైదా(నా)ని’ కొచ్చిన..
జీవితమే ఆరాటమైనపుడు
బువ్వ దొరుకుడే పోరాటమైనపుడు
ప్రజాజీవనమే అరణ్యవాసమైనపుడు
సాటి మనిషే వర్గశత్రువై
సాయిధపోరాటం చేయవలిసినపుడు
పురుగుమందులు
నేతగుడ్డలే
ఎన్ కౌంటర్లు చేస్తున్నపుడు…
ఎలుగెత్తే గొంతులే పాలకుల
కౌలుగుల్లో జొరబడుతున్నపుడు
ఆపదకు అక్కరకు రావల్సిన
చేతులే ఔతలకెల్లగొడుతున్నపడు
‘ఊరికి చేసిన సేవ
శవానికి చేసిన సింగారమై’నపుడు
అడివెందుకు? నేల మాళిగలెందుకు?
ఏ.కే ఫార్టీ సెవెన్లెందుకు?
‘జీవం’ పోయిన శరీరంతో
పోరాడలేక ‘జనజీవనం’లో కొచ్చిన
అవును ఓడిపోయిన…
ఆడీ ఆడీ ఓడిపోయిన…

 
రమేశ్ హజారి
ప్రోగ్రెసివ్ మీడియా సెంటర్ ,హైదరాబాద్

ఆంధ్రజ్యోతి 18 ఫిబ్రవరి 2009